شنهای سفید(دل نوشته های من)

خداوند هستی را با نام خود آغاز کرد ،
وحی را با نام خود آغاز کرد و خود بيان ميکند که ابتدا و انتهای هرکار است
اينها را كه نوشتم كمي آسوده شدم، از من دلجويي كرد، مثل اينست كه بار سنگيني را از روي دوشم برداشتند... چه خوب بود اگر همه چيز را ميشد نوشت. اگر مي توانستم افكار خود را به ديگري بفهمانم، مي توانستم بگويم... نه ! يك احساساتي هست، يك چيزهايي هست كه نه مي شود به ديگري فهماند، نه مي شود گفت. آدم را مسخره مي كنند، هر كسي مطابق افكار خودش ديگري را قضاوت مي كند. زبان آدميزاد مثل خود او ناقص و ناتوان است...
(هميشه غمگين ترين و رنج آور ترين لحظات زندگي آدم توسط همون کسي ساخته مي شه که شيرين ترين و به ياد موندني ترين لحظات رو براي آدم ساخت)
تا به کی به انتظار تو بشینم بی وفا؟؟؟
خدا خراب کند تخته سیاه قلب تو را
که از سیاهی بسیار او ندانستی
کدام دست مرا با تو پیوند می زند
کدام دست مرا از تو دور می سازد
================
آن کس که دست من را در دستش می فشرد...
مرا به دســـــــــــــــــــت غم داد...
به فراموشــــــــــی سپرد...
============
آنکه می گفت منم
بهر تو غمخوارترین
چه دل آزارترین شد
چه دل آزارترین !
×××××××××××××××××
به یاد آرزوهایی که می میرند
سکوتی می کنم سنگین تر از فرهااااااااااااااااااااد

××××××××××××××××××
پاییز
هیچ حرف تازه ای برای گفتن ندارد
وقتی از نرده بان باد بالا میرود
برگها چه زود به گریه می افتند
×××××××××××××××××
گذشتن از اون همه عشق برای من ساده نبود
با اینکه پرپر میزدم باید میرفتی دیر یا زود
دیگه واسه تموم عمر میگذرم از خواستن تو
یه چیزی مثل معجزه ست از این به بعد دیدن تو

.............................
آموخته ام .... كه اين عشق است كه زخمها را شفا مي دهد نه زمان .
---------------------------
آمو خته ام ...... كه لبخند ارزانترين راهي است كه مي شود با آن نگاه را وسعت داد .
============
تا که بوديم نبوديم کسي......کشت ما راغم بي همنفسي....تا که رفتيم همه يارشدند.....خفته ايم وهمه بيدارشدند.....قدر آيينه بدانيم چوهست......نه در آنوقت که اقبال شکست.
============